Ve 4 yıl sonra, okulumu açmış olarak oraya geri dönmek bir harikaydı. Gene güzel fikirler, güzel paylaşımlar... Döndüğümde okuldakilerle paylaşacağım bir dolu şey vardı. En başta Atölye'nin çok harika bir okul olduğunu gördüm!.. ( Var mı övünmeye yerim )

İtalya'daki okularda tepegöz hergün kullanılan ve çok işe yarayan bir alet. Belki siz de çocuklarınızla küçükken fenerle ışık yakalama oyunu oynardınız? Biz odadaki ışıkları kapatırdık ve Can'la Ada'ya fenerin ışığını yakalamalarını söylerdik. Çok eğlenceliydi.. İtalya dönüşünün ertesi gün bir tepegöz aldım ve okuldaki tüm öğrtemenler elbirliği ile kendimize harika bir Işık Odası yaptık!!! Şimdi çocular okulda ışıkla oynuyorlar. "Hadi tepegöz'e gidelim" önerisini hergün bol bol duyuyoruz

Bu ay bültenin konuğu Aytek Gürkan, hepimizin bir zamanların en çok bildiğimiz basketçilerinden.. Konumuz da tabi ki Çocuk ve Spor. Çocukluk arkadaşım Çağla'nın güzel yemekleri, okulumuzun tatlı Memo'su ile Ada'nın çığlıkları eşliğinde yaptığımız bu röportajı keyifle okuyacağınızı düşünüyorum, çok güzel ve önemli tavsiyeler var..

Güneş'in ses kolajlarını özleyenler ve daha önce dinleme şansı olmamışlar için, çocuklarınızın sesini duymaya hazır olun! Atölye'deki çalışma saatlerinden biriktirdiği sesleri kırpıp kırpıp yıldız yaptı..

Benden bir güzel haber: Boğaziçi Üniversitesi'nde yarı zamanlı öğretim üyeliğine başladım. Okul öncesi öğretmenliği öğrencilerine haftada 1 gün dersim var artık.. Yeniden üniversite havası solumak çok güzel, aynı zamanda da çok yorucu! Deneyimleri paylaşmak öğrenmenin en güzel yollarından biri imiş...

Çok sevgiler,

Başak....

Resimde öncelikle rengi düşünürüm. Renkle düşünmeyi ve onunla anlatmayı severim. Kendimce bir sonuca; belli bir anlatıma ulaştığımda, eğer resim bir tanıma/öyküye dönüşmeye başlamışsa buna karşı çıkmam ama, amacım hikaye anlatmak değildir. Dahası, benim için kompozisyon da konudan önceliklidir. Her resimde beni heyecanlandıran/heyecanlandıracak bir duygunun izini sürmek isterim. Tabii ki içerik ve diğer resimsel (leke,boşluk vs) değerler de çok önemlidir, çünkü resim sonuçta bunların toplamıdır. Ve resimlerimde, mutlaka içtenlik olmasını isterim.
Melih Özuysal - "KARMA" Resim Sergisi (15-31 Mart 2007 )
Nazım Hikmet Kültür Merkezi (Sanatçılar Sokağı)
No:7 Bahariye İstanbul - - Tel:0 216 414 22 39

Buraya kadar geçen süre içinde yaptıklarımızdan hatırladıklarıma kuşbakışı bir bakmak istiyorum, evet bakalım neler yapmışız birlikte.. Aklıma geliş sırasına göre, yazayım: Metallerle yaptığımız müzik aletini, atölye ve tuvalet arasındaki boşluğun uygun yer olduğunu düşünüp oraya yerleştirdik.. Tepegöz odasının dolaplarını yerleştirip duvarlara bağladık...Senem ve funda nın sınıflarının kapı altlarındaki boşlukları doldurup süs yaptık, senemin odasına askı... Bu arada, atölye için işlevselliği ne boyutlara yükselecek şimdiden kestiremediğimiz, ama yapım sırasında da beceri ve bilgi edindiğimiz bir masa/sehpa yaptık. Tepegöz odasının tavanına boncuklarımızı sergilemek için teller gerdik, tren yolu için büyükçe bir zemin hazırladık, buna ayak yaparak bir tür masa oluşturduk...

Yeni projemiz büyük saloru ikiye bölen perde projesi/tasarısı... Bunun için ön çalışma olarak bütün çocuklar eskiz çizecek... Sonra bu eskizlerden tepegöz aracılığıyla daha büyük ölçülerde çalışılacak ve sonunda da perdeye aktarılacak. Bunun için ilk çalışmayı başlattık. Bu eskiz çalışması sırasında yaplan çalışmaları toplarken Bulut, neredeyse belli belirsiz bir şeyler çizmişti. Ne yaptığını sorduğumda, "Avlanmamaları için görünmez fareler yaptım" dedi. "Hım" dedim. Sonra devam etti, "Avcılar gittikten sonra çıkacaklar ortaya. Belki yarın görünürler". Biraz daha baktı yaptıklarına sonra, neredeyse kendi kendine söyler gibi, "Keşke daha görünmez yapsaydım" dedi.. İşte bu güzel  tanım, bu harika başlangıç, sanırım projemizin ipucu…

Melih

Güneş