2003 yılında kurulduğumuzdan bugüne kadar pek çok Atölye’li anne, baba ve çocuğumuz oldu. Herbirinizle birlikteliğimizden ayrı ayrı keyif aldık. Bir kısmınız mezun oldu, bir kısmınız Cumartesi günleri yaptığımız oyun gruplarımızda bizlerle cumartesilerimizi paylaştınız, bir kısmınızla hala okulda beraberiz. Sonuç olarak ilk bültenimiz bu 3 sene içerisinde yolu Atölye’den geçmiş tüm anne ve babalara gidiyor...
Yaptığım işi pek çok açıdan çok seviyorum. Öncelikle tabi ki çocuklarla beraber olabilmek, onların büyülü dünyalarının yakın tanığı olabilmek çok büyük bir şans. Hergün şaşırmaya, eğlenmeye, hayran olmaya müsait bir iş. Atölye’yi açabilmeyi bu yüzden çok istemiştim. Ama açıkçası yaptıkça anladığım ve yaşadıkça “iyi ki yapmışım” dedirten bir başka yönünü daha farkettim bu işin. Okulla beraber başka başka yaşamların ve insanların birden bir parçası haline geliyorsunuz. Onların mutluluğuyla mutlu olup dertleriyle üzülüyorsunuz. Hepinize bizleri hayatlarınıza dahil ettiğiniz için teşekkür ederiz.
Bültenimizde Atölye’den haberler var. Ürettiklerimizden, yaşadıklarımızdan küçük ayrıntılar var. Hepimizin anne baba olarak farklı zaman dilimlerinde farklı konularda bir bilene danışmak isteyeceği durumlar oluyor. Bunun için bir bilen olarak annem Prof. Dr. Efser Kerimoğlu her zaman oldugu gibi beni kırmayarak desteğini esirgemedi. Onu bu sayfada ağırlayabilmek benim için çok büyük bir gurur. Bir konu bir konuk bölümünde gene hepimizi ilgilendirebilecek konular ve yazarlar bulacaksınız. Bu ayki konumuz “Çocuklarla Sanat” ve konuğumuz Melih Özuysal ve Güneş Savaş. Umarım bültenimizin ilk sayısından keyif alırsınız. İlgileneceğini düşündüğünüz anne babalarla paylaşırsanız çok mutlu oluruz.

Hepinize saglıklı, mutlu, gönlünüzce bir yeni yıl dilerim.

Birinci grup, duygularını, hayallerini daha da abartabilecekleri görünüşlere doğru yönelmeye başlarken, ikinci grupsa oluşan görüntüden; canlandırılan hayalin gerçekleşmesinden; hayale inanmaktan çekinerek vazgeçmeye, "olayı" görmezlikten gelmeye başladı. Hatta seyircisi bile olmak istemeyerek başka şeylerle ilgilenmeye başladı. Ama bütün bunların dışında her defasında herbiri kendi hayalleri, cesareti, beklentileri dozunda zaman zaman yapılan maskları gözlemekten geri kalmadılar. İşte bu, hayalle gerçeğin birleşmesi, arkadaşlarının hayalleriyle buluşmaktı. Bu projenin amacı da keşfetmek, hayallerin boyutları, algılar, cesaret, yüzleşme olarak şekillenmiş oldu böylece. Ben de görünen bir yüz peşindeyken, görünmeyen yüzlerle karşılaşarak, çocukların sayesinde pek çok açıdan bir kere daha biçimlenmiş oldum.

Atölye, Güneş ve Çocuklar:
Şimdi öncelikle senenin başından beri neler yaptığımızı hatırlamak istedim. Çocuklar ve ben atölyede neler ürettik, nelerle boğuştuk. Önlüklerimizi dikmekle başladık bu uzun sürece.. Kesmek, biçmek, dikmek ve sonra da süslemek epeyce bir zamanımızı aldı. Böylesi bitmez bir işe başlamak çocukları başta bir az şaşırttı, e hala mı bu şeyleri yapıyoruz diye sıkıldılar yer yer. Ama dikiş makinasını kullanmak en eğlenceli şeylerden biriydi. Renkli renkli iplikler, dikiş iğnesinin oluşturduğu şekiller ve makinanın hızı hepimizi birden hep heyecanlandırdı. En çok da pedalı yükseltmek için kullandığımız kutularla uğraştık. Ayaklarımızın altından devrilip devrilip durdular, dikiş dikmemizi zorlaştırdılar.
Nedim dedi “Uuuuu, a aaaa”.
Ali bazen bize katılmak istemedi, makinayı dışardan izlemek daha keyifliydi.
Can dikiş dikmeyi pek sevdi.
Toprak ve Bulut bu yeni makinaya çok şaşırdılar. Nasıl da böyle renkli şekiller oluyordu ki...
Kerim çok dikkatle izledi. Ayağıyla bir makinayı yönetmek çok hoşuna gitti. Ayağına bakıp bakıp güldü.
Jeyan” Yine yapalım” dedi.
Teo koşup makinanın başına oturdu ve gözlerini kocaman kocaman açıp ne yaptığına dikkatlice baktı.
Yağız bize bir göz attı ama Aylin ona daha tatlı geldi.

Alttan gelen ışık bizi eğlendirdi. Yaptığımız şekilleri parlattı. Resim yapmaktan sıkılınca üç boyutlu heykelcikler yapmaya başladık : kumdan kuleler, köpekler, hayali kahramanlar. Eee ne de olsa yapıp bozmak tamamen bizim keyfimize kalmıştı. İzem bu kumdan resimlerle ve heykellerle pek çok masal yazdı.
Kerem okula kumun girebilmiş olmasına çok şaşırdı.
Doruk en güzel heykellerini yaptı.
Efe” Kum çok komik” dedi.
Seben bu durumu çok eğlenceli buldu. Kumun böyle şeyler yapabileceğini daha önce düşünmemiş.
Ladin” Kum ne kadar garip” dedi. Atölyede benimle baş başa çalışırken “Arkadaşlarım ne yapıyordur?” diye sormadığı ilk gündü. Pelin “Bunu daha sık yapalım” dedi.
Yaptık bozduk, yaptık bozduk ve yapıp bozmaktan korkmaz olduk. Sonunda sıkıldık ve kumla oynamayı bıraktık. Ama ben bu eğlenceli deneyimimizden çok etkilendiğim için kumla biraz daha işimiz olduğunu hissettim.
Yeni işimiz kumaşların üzerine tutkal, renkli toz boyalar, parlak pullar, kırmızı mercimek ve kumla resimler yapmak oldu. Bu defa resimlerimiz kalıcı olacaktı. Yaptıkça değişmekteydi hatta sürekli bozulmakta ve yeniden yapılmaktaydı ama şekil değiştirecek olsa da bu defa kumu sabitledik atölyede.. Sarp elleriyle mıncıklayıp şekilleyebileceği bir resim karşında zevkten deliye dönmüştü. Selin “ Kumu boyamak ne garip” dedi. Ata ” Ben buna dokunabilirim” dedi.
Emre kahkahalar attı.
Başak kumu boyamaya çalışmaya çok şaşırdı.
Defne çok dikkatli ve sessiz kuma dalıp gitti.
Sadece bahçede, parkta veya kumsalda oynadığımız kum en sevgili resim malzememiz haline geldi. E ama her güzel şey bir süre sonra sıkıcı olmaya başlar. Biz de yeni malzemelere doğru harekete geçtik.
Bu sefer yine bir süreç başlatmak heyecanlı olur diye düşündüm. Ama bu defa hızlı bir sürecin peşindeydim. Aynı çocuklar gibi hızlı olan, onların hızına yetişmeye çalışan bir malzeme... Cevabını çabucak buldum: Kartonpiyer alçı. İlk önce toz, sonra hafif hafif bir yoğunluk daha sonra hızla yoğunlaşan ve koşarak katılaşan bir madde. Ne güzel yeni yıl da gelmekteydi ve biz yeni yıl ağacımızı süslemek için eğlenceli şeyler arıyorduk. Önce beraber alçımızı hazırladık. Alçıyı yavaş yavaş avucumuzdan serperek bir kap suyun içine eledik. Suyun üzerinde birikmeye başlayınca durduk. Gidip kalıplarımızı fırçayla arap sabunu sürerek yalıttık. Alçının ve arap sabunun sıkı fıkı dostluğuna tanık olduk. Alçı başka şeylerle bağlantısını kesti, sadece arap sabunuyla ilişkiye geçti. Alçı donmaya başlayınca hızla kalıpların içine boşalttık ve kalıpların içinde donması en fazla 5-10 dakikamızı aldı. Kalıplardan çıkardık. Artık yıldız, kalp, balık, ve pek çok harfin şeklini almış alçılarımız vardı. Baştan sona tamamen bizim hakim olduğumuz bir süreç. Önce toz sonra sıvı sonra taş gibi sert. Bu oyunu uzun süre oynadık.
Ayşe kahvaltısını bitirince sırası gelmeden sınıftan kaçıp atölyeye geldi. Yılbaşı süsü yapacağı için çok mutlu olmuştu. Atölyede şimdiye kadar geçirdiği en güzel günlerdi. Okyanus evindeki ağaca bu süsleri asmak için sabırsızlandı.
Ali yaptıklarını hemen annesine göstermek istedi. Alçının bir ayıcığa dönüşmesinden çok mutlu olmuştu.
Kaan “ Bu nasıl oluyor. Gerçekten olacak mı, ama nasıl? “ diye sorular sordu. Yapabildiğini görünce kahkaha attı.
Ada ” Hep böyle bu alçıları boyayabilirim“ dedi. Atölyede benimle baş başa uzun süre alçıları boyadı, süsledi.
Ela toz alçıya dokunmayı çok sevmedi ama alçıları süslemeye bayıldı.
Bir sürü alçı şeklimiz olunca onları yine sim, parlak pullar ve boyalarla yeni yıl ağacımıza yakışır şekilde süsledik. Sonra baktık alçılar yanına bazı arkadaşlar arıyor. Bu defa bahçeden Melih Ustayla birlikte toplanmış kocaman sonbahar yaprakları yine simlerle ve bu defa artı olarak boncuklarla süslenerek ağaca alçılara yarenlik etmek üzere hazırlandılar. Şimdi ağaçta ve okulun duvarlarında bu süsler dolaşmakta.
Önümüzdeki günlerde de Melih Ustayla birlikte tahta kutular yapmaya başlayacağız. Ama bu kutular zaman geçtikçe bir şeylere dönüşecek. Yine uzun bir yol...