A- Fikret sen çocukluğunu düşündüğün zaman ileride oyuncu olacağına dair ipuçları yakalayabiliyor musun?

Fikret- Kalabalık bir ailede beş kadınlı bir evde büyüdüğümden ve ablalarımın da benden yaşça epey büyük olmalarından dolayı kendimle başbaşa kalıp saatlerce hayal dünyama gömülürdüm. Kurguladığım masalları gerçekleştirebilmek için elimden geleni yapardım. İlk hatırladığım hayal kurmalar dört yaşına ait. Onaltıya kadar hep böyle devam etti...

A- Pek çok özelliğimiz çocuklukta şekilleniyor. Nasıl bir çocukluktu senin çocukluğun, nasıl geçerdi günün?

Fikret- O zamanlar Yeniköy’de yaşıyorduk ve orası bir çocuk için cennetti adeta. Ormanlık yerlerde koşturup bütün gün ağaçlara tırmanır, kan-ter içinde kalınca da kendimizi denize atardık. Şimdiye göre çok büyük bir güven vardı insanlar arasında... Herkes birbirini bilir, sayardı. Peşimizden elinde havluyla koşturan anneler teyzeler olmayınca, biz de daha ayakları yere basan, daha kendini bilir, daha kendinden emin çocuklar olarak büyüdük. Bir taraftan zorunlu olarak marangoz çıraklığı yapıyordum. Bu, el becerilerimin gelişmesine çok yardımcı oldu. Yaptığım tahta arabalar, sapanlar oyunlarımı daha da zenginleştirdi. Eve belli bir dönüş saati vardı herzaman. Onu geçirdin mi kıyamet kopardı, ama ara sıra o da gerekliydi belki de... Denizle bu kadar içiçe büyümekten olsa gerek lise yıllarıma denk gelen Kaptan Cousteau belgesellerinin en büyük takipçisiydim. Sualtı arkeolojisi okuyup Cousteau’nun asistanı olacağıma inandırmıştım kendimi. Hatta araştırıp soruşturup Türkiye’de o zamanlar böyle bir bölüm olmadığını, en yakın Yunanistan’da olduğunu öğrenince kaçıs planları bile kurduğumu hatırlıyorum.

A- Nasıl başladı ve gelişti senin tiyatroyla, oyunculukla ilişkin?

Fikret- Birgün Yeniköy sahillerinde araba camlarını taşlayıp yakalanma korkusuyla kaçarken, kendimi Yeniköy Açıkhava Sinemasında buldum... Büyü gibi birşeydi. Tepemden akan bir ışık hüzmesi karşımda asılı duran kocaman bir çarşafa yansımıştı. Siyah beyaz bir kadınla bir erkek. Sıralara oturmuş kalabalık ellerindeki fındık fıstığı habire ışığa doğru fırlatıyor, fırlatılan her çerez bir yıldız olup kayıyor.. Çıldırmış bir halde eve döndüm, ne yapıp edip o makinaya sahip olmalıydım.. Bir süre en yakın arkadaşlar makinist abiler oldu. Hayran hayran seyredip soluksuz sorularla kafalarını şişirip bir taraftan da karyolamın altında yapmaya koyuldum ilk film makinemi.. Sonra makinistlikten senaristliğe kaydım. Hayali arkadaşlarla kurgulanan hikayeler, oyunlar vardı sırada... Uzunca bir süre beraber büyüdük arkadaşlarla.. Okul yıllarındaysa yeni gözde yönetmenlikti.. Bulduğum üç beş kişiyi zorla biraraya getirip, ellerine tutuşturduğum tekstleri ezberlemeye zorlayıp, itekaka gösterdiğim mizansenlerle kafamdaki rejiyi gerçekleştirmek için tepinirdim.. Sonuç hep isyanlarla firar eden sınıf arkadaşları yüzünden hüsran olunca, dostların peşinden söylene söylene kendim çıktım sahneye. Üniversite yaşı gelince durum değişti. Oyunla gerçek çarpıştı. Ailenin de ısrarlarıyla ticaretle boğuşurken buldum kendimi. Ama masallar derinden hep yokladı. İki yıla varmadan konservatuvarlıydım...

A- Çocuklar dramadan neler kazanabilir? Fikret- Drama insan ayrımı yapmaz, yaratılmış olan her türlü hayal gücünü, yeşil mavi kırmızı kim olursa olsun, ne olursa olsun içine alır!... Doğru yanlış yoktur.. Bir keşif yolculuğuna çıkartır.. Kimsenin kimseden üstün olmadığını, herkesle ve en önemlisi kendinle barışık yaşamayı öğretir.. Hayal gücünü geliştirir, özgüveni arttırır, bedeni ve sesi en doğru biçimiyle kullanmayı ve kendini ifade etmeyi öğretir..

A- Bir eğitim sürecine girilecekse bu kaç yaşından itibaren nelere dikkat edilerek yapılmalıdır?

Fikret- Çocukluk dönemindeki beden; en esnek, en korkusuz, en eğitime açık durumdadır. Yaş ilerledikçe hem çevreden hem kendimizden gelen bir takım baskılar, korkular, kurallarla beden bu saf formunu yitirir. Aynı şekilde hepimizde dünyaya geldiğimiz andan itibaren varolan diyafram nefesinin - uyurken bebeklerin karınları iner çıkar- ilkokul yıllarından itibaren “Nefes al nefes ver, burundan al, ağızdan ver”lerle göğüs nefesine dönüşmesi gibi... Halbuki ikisini de kullanma yetisi korunabilir. Diyafram nefesi sesin çok daha güçlü, daha az titrek ve hakim çıkmasını, nefes kontrolünün çok daha uzun süreli olmasını sağlar.

Bence sanat konusunda çocuğa hiçbir baskı yapılmamalı, aileler uzaktan birer iyi gözlemci olup çocuklarında varolduğunu düşündükleri becerilerin üzerine giderek, sunabilicekleri tüm imkanları onun becerilerinin ve hayal dünyasının gelişmesine katkıda bulunucak şekilde yön vermeli, çocuğun kendi doğal arayış sürecine saygı duyulmalı.. Çünkü o süreç içinde çocuk bütün renklerini ortaya dökecek ve ister istemez kendinin en keyif aldığı, kendini en güzel ifade ettiği yöne doğru kayacaktır.. Bu dönem zarfında aldığı drama dersleri, müzik, spor, el becerileri vs. profesyonelliğe dönüşmese bile herzaman ona bir katkı olacak, kişiliğini zenginleştiricek, ufkunu açacaktır..

A- İleride senin çocuğun olursa onu nasıl yönlendirmek, nasıl büyütmek istersin?

Fikret- Birgün çocuğum olursa onu tamamen özgür, ama asla başıboş bırakmadan büyütmek isterim. Elimizin altında ne varsa; toprak, ağaç, su, boya, seyahat, masallar, tüm malzemeleri en iyi şekilde değerlendirmesini, herşeyin tadına vara vara, ama mutlaka hayalgücünü de devreye sokarak yaşamasını sağlamak isterim. Onunla beraber büyümeyi düşlüyorum...